Szlaki turystyczne są znakowane w celu ułatwienia turystom dotarcia do najciekawszych miejsc regionu. Szlaki lądowe wykorzystują biegnące w terenie drogi i ścieżki, szlaki wodne przebiegają zaś przez spławne akweny i cieki wodne. Ze względów historycznych większość szlaków w Polsce ma oznakowanie zgodne z instrukcją znakowania szlaków turystycznych PTTK (Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze).

W Polsce na obszarze parków narodowych i rezerwatów przyrody są to zazwyczaj jedyne dopuszczalne trasy, po których mogą poruszać się turyści bez specjalnego zezwolenia.

Przyjęte jest oznaczanie szlaku pieszego za pomocą trzech przylegających do siebie, poziomych pasków, umieszczanych na drzewach, murach, skałach itp. Dwa zewnętrzne paski są barwy białej, natomiast środkowy jest wypełniony, czerwoną, niebieską, zieloną, żółtą lub czarną farbą. Podstawowy znak ma wymiary 9×15 cm.

Kolor, którym oznaczony jest szlak, nie ma związku z trudnością szlaku dla turysty pieszego, w przeciwieństwie do oznaczeń szlaków narciarskich, gdzie kolor określa stopień trudności trasy.

• Szlaki główne zawsze oznaczone są kolorem czerwonym, np. Główny Szlak Sudecki. Przeważnie są on poprowadzony przez najbardziej spektakularne, a jednocześnie najciekawsze krajobrazowo i przyrodniczo miejsca danego regionu. W górach zwykle przez najwyższe kulminacje danego pasma. Zdarza się, że kolorem czerwonym oznacza się także inne szlaki, nie będące głównymi.
• Kolor niebieski wyznacza szlaki pokonujące duże odległości – dalekobieżne.
• Kolorem zielonym i żółtym znakuje się krótkie szlaki łączące, czasami też dojściowe.
• Kolor czarny wyznacza krótkie szlaki dojściowe, np. do miejsc, do których poprowadzenie szlaku dalekobieżnego byłoby nieciekawe, niekorzystne lub niemożliwe.