Gmina Zawonia

OPIS

Zaledwie 27 km na północny wschód od Wrocławia i 9 km od Trzebnicy leży Zawonia. Gęsta sieć dróg i komunikacja autobusowa umożliwia łatwe dotarcie do każdej miejscowości, pięknie położonej wśród lasów.

Zawonia to przede wszystkim lasy, które zajmują 40 % powierzchni gminy. Na północy dominują bory, których podstawowym składnikiem jest sosna, w domieszce występuje brzoza brodawkowa i dąb szypułkowy. Miejscami rośnie świerk pospolity, modrzew europejski i robinia akacjowa. Ten typ boru zajmuje ok. 60 % powierzchni leśnej, pozostałą zaś zaślepiające piaszczyste wydmy bory suche, wyłącznie sosnowe oraz lasy liściaste. Występuje tu wielka obfitość grzybów i owoców leśnych. Wszyscy którzy chcą pooddychać świeżym powietrzem i poobcować z nieskażoną przyrodą, znajdują tutaj idealne miejsce wytchnienia.

Gospodarka gminy zawsze koncentrowała się wokół rolnictwa i leśnictwa. Jednak dominujące, nienajlepsze ziemie klasy 5 i 6 spowodowały duże zainteresowanie tym terenem wrocławian. Kilka hektarów takiej ziemi położonej wśród lasów i w pobliżu stawów rybnych może stać się świetnym miejscem wypoczynku i rekreacji. W ten sposób powstało tutaj wiele domków letniskowych i dacz. Najwięcej jest blisko lasów w Budczycach, Złotowie, Czeszowie i Trzęsawicach.

Niewątpliwym atutem naszej gminy jest bliskość Wrocławia – mówi Andrzej Faraniec wójt Zawoni – jesteśmy dziś bardzo modni, a na dodatek tani. Za jeden hektar gruntu pod rekreację, na którym jednak, zgodnie z przepisami, nie wolno stawiać domu mieszkalnego, płaci się u nas średnio po 3000 zł. Jesteśmy na najlepszej drodze, by przywrócić Zawoni możliwości organizowania wypoczynku rodzinnego. Jest również szansa przywrócenia niegdysiejszej świetności wsi Cielętnik, która w XIX wieku była znanym ośrodkiem wypoczynkowym. Do dziś stoją tu domy z poddaszami przewidzianymi niegdyś dla turystów.

W gminie znajdują się dwa kościoły parafialne w Zawoni i Czeszowie oraz filialny w Złotowie. Ten ostatni to zabytkowy kościółek p.w. św. Józefa Oblubieńca, odbudowany przez parafian. Wybudowali go ewangelicy w 1754 roku na miejscu wcześniejszego, wymienianego już w XIV wieku. Jest to budowla barokowa, drewniana, konstrukcji zrębowej, na cokole z kamienia. W środku podziwiać można barokową ambonę, drewnianą i polichromowaną z płaskorzeźbami gzymsami. Ołtarz wykonany w stylu rokoko, również drewniany i polichromowany, ozdobiony jest rzeźbą św. Józefa z Dzieciątkiem.

Przyrodnicze atrakcje gminy Zawonia są wyśmienitym miejscem weekendowego wypoczynku mieszkańców wielkiego zakurzonego miasta, jakim jest Wrocław. Letniskowe tradycje, sprzyjające warunki cenowe, przyjaźnie nastawieni mieszkańcy oraz oczywiście gęste lasy i zarybione stawy stanowią prawdziwy magnes dla każdego mieszczucha. Zatem zapraszamy!

Archeolodzy stwierdzili ślady człowieka na terenie dzisiejszej gminy Zawonia poczynając od środkowej epoki kamienia. Pierwsza wzmianka historyczna o miejscowości Sawona pochodzi z 1236 r. W 1257 r. Książe Henryk III Biały wydał dokument uprawniający do lokacji miasta na prawie niemieckim. W tym czasie Zawonia przeszła we władanie klasztoru cystersek w Trzebnicy, który nie był zainteresowany w powstaniu miasta konkurencyjnego dla Trzebnicy. Dokument lokacyjny nie został nigdy zrealizowany. Do klasztory wieś należała aż do sekularyzacji w 1810 r., kiedy to przeszła na własność państwa pruskiego.

Od początków dziejów Zawonia była ośrodkiem usługowym i handlowym dla najbliższej okolicy. Już w 1266 r. istniały tu dwa młyny, stawy rybne oraz klasztorny folwark. Około 1830 r. było we wsi m.in. 30 warsztatów tkackich. Nigdy jednak ni rozwinął się przemysł. W 1945 r. miejscowość została zajęta przez Armię Radziecką, w tym też roku zaczęli pojawiać się pierwsi polscy osadnicy.

W okresie powojennym, podobnie jak obecnie, Zawonia jest siedzibą władz gminnych. W roku 1996 Rada Gminy Zawonia uchwaliła wizerunek herbu Gminy Zawonia, który nawiązuje historycznie i ikonograficznie do tradycji i symboli polskich wartości na ziemiach piastowskich.

Źródło: www.zawonia.pl